Elżbieta Juszczak
Biografia
Urodziła się w Kołobrzegu w 1957 roku. Ukończyła filologię polską na Uniwersytecie Adama Mickiewicza w Poznaniu, pisząc pracę magisterską o twórczości Zbigniewa Herberta pod kierunkiem prof. Edwarda Balcerzana. W 1980 roku zaczęła pracę jako dziennikarka w Głosie Pomorza, skąd w stanie wojennym została zwolniona z pracy w wyniku działań tzw. komisji weryfikacyjnej.
W latach 90. współpracowała z innymi mediami, pisząc recenzje literackie oraz prowadziła w Polskim Radiu Koszalin cykl Alfabet poetów świata.
W 2008 uzyskała stopień doktora, a w 2019 habilitację na podstawie monografii Głos Koszaliński/Pomorza 1952–1989 Propaganda i informacja. Była zatrudniona na Wydziale Humanistycznym Politechniki Koszalińskiej jako profesor uczelni, a wcześniej kierowała Zakładem Dziennikarstwa Instytutu Neofilologii i Komunikacji Społecznej WH PK.
Debiutowała tomikiem poetyckim Ona grzeszna 1982. Publikowała poezję w Iskry 1985, Świecąca ciemność 1992, Pukanie 1998 (Nagroda im. Stanisława Wyspiańskiego), Alergie 1998 i Pasterze dolin 2022. Wiersze ukazywały się w czasopismach Twórczość, Zeszyty Literackie, Topos, Migotania.
Powieść Biedna Mała C została dobrze przyjęta przez krytyków. W opinii Irminy Kosmali Juszczak staje po stronie filozofii Leibniza. Powieść była również omawiana na stronie Onetu.
W latach 2002–2006 wydała trzy książki ekologiczne: Książka o wodzie, Książka o powietrzu, Książka o Ziemi. Opublikowała także monografie naukowe Głos Koszaliński/Pomorza 1952–1989 Propaganda i informacja oraz Z dziejów najnowszych Koszalina Zakłady komunalne Koszalina 1945–1989.
Nagroda Artystyczna Młodych im. Stanisława Wyspiańskiego (literatura) za tom Pukanie 1986. Była stałą współpracowniczką Kuźni Literackiej. W latach 2023–2025 była członkinią Zarządu Oddziału Stowarzyszenia Pisarzy Polskich w Poznaniu.