Magnus Hirschfeld
Biografia
Magnus Hirschfeld urodził się w 1868 roku w Kołobrzegu w rodzinie Żydów aszkenazyjskich. Jego ojcem był Herman Hirschfeld, ceniony lekarz i wojskowy medyk. Studiował medycynę we Wrocławiu, Strasburgu i Berlinie. Zainteresował się seksuologią podczas studiów po tym, jak na wykładzie o wynaturzeniach seksualnych wskazano homoseksualizm; Hirschfeld jako jedyny student sprzeciwił się takim działaniom. Studia ukończył w 1892 roku. W 1896 roku zamieszkał w Berlinie, gdzie zaczął badać zjawisko homoseksualizmu i walczyć z dyskryminacją gejów.
W 1897 roku Hirschfeld został jednym z założycieli pierwszej niemieckiej organizacji walczącej o prawa osób homoseksualnych – Komitetu Naukowo-Humanitarnego (Wissenschaftlich-humanitäres Komitee, WhK). WhK zapoczątkował kampanię na rzecz zniesienia paragrafu 175, w którym tylko akty homoseksualne podlegały penalizacji; wskazano, że jedynie akty przemocy seksualnej mogą być karane. Komitet zajmował się edukacją, publikował prace z zakresu seksuologii i prowadził badania naukowe oraz działania polityczne na rzecz równouprawnienia homoseksualistów. Motto komitetu brzmiało: przez naukę do sprawiedliwości.
Jednym z najważniejszych działań było zbieranie podpisów pod petycją domagającą się dekryminalizacji homoseksualizmu. W 1898 Hirschfeld nawiązał kontakt z Augustem Bebelem z SPD; Bebel podpisał petycję i złożył w Reichstagu projekt ustawy dekryminalizującej homoseksualność. Projekt wywołał dyskusje, lecz nie uzyskał większości. Komitet kontynuował akcję; do 1924 roku petycję podpisały tysiące osób, w tym Rainer Maria Rilke, Hermann Hesse, Max Nordau, Tomasz Mann i Albert Einstein.
W celu popularyzacji swoich idei komitet organizował mityngi w berlińskich piwiarniach. Hirschfeld występował na nich sam lub z innymi działaczami; niektóre zgromadzenia przyciągały nawet 1000 osób.
W ramach działalności komitetu Hirschfeld rozpoczął wydawanie pierwszych niemieckich czasopism naukowych z zakresu seksuologii: Jahrbuchs für sexuelle Zwischenstufen (1899–1925) i Zeitschrift für Sexualwissenschaft (1908–1933).
W 1919 roku Hirschfeld założył Instytut Nauk Seksualnych, który przyjmował 20 tys. pacjentów rocznie, także spoza Niemiec. Instytut kontynuował wysiłki na rzecz zniesienia paragrafu 175. W 1929 w Reichstagu przygotowano projekt zmiany legislacyjnej, ale nie doszło do głosowania ze względu na zmiany polityczne w Republice Weimarskiej i przejęcie władzy przez NSDAP.
Ze względu na swoją działalność na rzecz mniejszości seksualnych spotykał się z wrogością konserwatystów i antysemickich. W 1920 roku został brutalnie pobity po wykładzie w Monachium. W Hamburgu bojówki Freikorps rzucały petardy w publiczność podczas jego wykładów. W Kolonii wykłady musiała ochraniać policja. Dla propagandy nazistowskiej Hirschfeld stał się symbolem zagrożenia i upadku Niemiec; Hitler publicznie go wyzywał podczas wieców w Monachium.
Tuż przed zakończeniem I wojny światowej Hirschfeld brał udział w pracach nad filmem Inaczej niż inni (Anders als die Andern, 1919). Tematem filmu było życie homoseksualistów w Niemczech; film ukazywał negatywne konsekwencje penalizacji homoseksualizmu. Hirschfeld zagrał rolę seksuologa wyjaśniającego fenomen homoseksualizmu. Film został zakazany przez cenzurę. Hirschfeld wziął udział w trzech innych produkcjach, w tym w Prawa miłości (Gesetze der Liebe, 1927), gdzie opowiedział o swojej karierze naukowej.
W 1932 roku wyjechał za granicę na serię prelekcji; nie wrócił już do Niemiec po przejęciu władzy przez nazistów, osiadł we Francji. W 1933 roku instytut został splądrowany i zniszczony przez nazistów, w 1934 roku pozbawiono go obywatelstwa. Jego książki były publicznie palone.
Magnus Hirschfeld zmarł w Nicei 1935 roku.